Των Κριναστεριών το Φως


Του καταρτιού έχεις την περήφανη κορμοστασιά

καθρεφτίζεσαι στον ουρανό με ηλιόλουστη ματιά

μοιάζεις του Θεόφιλου, Αιγαίου πελάγου ζωγραφιά

στα χρώματά σου ζευγαρώνει το κύμα στην ακρογιαλιά,

σαν γλυκά χαμογελάς.


Στον κοραλλένιο σου βυθό απάτητα του έρωτα ξωκλήσια

τα χείλη σου μελένια ηλιοτρόπια από άγρια μελίσσια

μοιάζεις Κυκλαδίτικη φεγγοβολιά σαν μια αγάπη περίσσια

κρυσταλλένια νεράιδα χορεύεις λευκοντυμένη στα ερημονήσια,

σαν από έρωτα μεθάς.


Στα κάστρα των θεών σου, ανατέλλει η μουσική αστροφεγγιά

των κριναστεριών το φως, σου χτενίζει τα μαλλιά

μοιάζεις Ιονίου Πριγκιπονήσι, με ονειροχυμούς από φιλιά

να ξεδιψούν οι ναυαγοί σου, όσοι πιστέψαν στην αγάπη παντοτινά,

απ΄ τα βάθη της καρδιάς.


Αχ να ήμουν αητός

να φώλιαζα στις πιο ψηλές σου τις κορφές

εκεί που ανταμώνουν των μοναχών

ανθρώπων οι προσευχές.

Εκεί στου παραδείσου τις παρυφές

εκεί άγγελοι έχουν αγκάλες ανοιχτές

για να χωρούν όλου του κόσμου

οι πληγωμένες οι καρδιές

και να χωρούν και μένα μάτια μου

αφού πια δε με θες.

 
Loading...